Powstał taki  twór wesoły.
Po nic, po coś, któż to wie.

Dobrego dnia,
Dorota

Tydzień 13!
Warsztaty Zacznijmy od słowa!  
Zadanie: Napisz coś zgodnie z alfabetem, każde zdanie zaczyna się na kolejną literę alfabetu.
#ZOSwarsztaty

Dziewczynka wzdrygnęła się i otworzyła oczy. Przez krótką chwilę zastanawiała się gdzie jest, wyrwana ze sny miała wrażenie że śpi w swoim pokoju pod stołem. Jednak to co poczuła pod rękoma nie było dywanem. Było miękkie, czasami kłujące. Przetarła oczy i zobaczyła, blade promienie słońca przenikające przez liście.

Parę chwil zajęło jej, zanim zrozumiała gdzie jest, co robi i jak się tam znalazła.

Pamięta poranek, który zawsze ma być obietnica lepszego dnia. Tak przynajmniej mówią, nowy dzień, nowe możliwości. I jak co dzień w jej krótkim życiu, znowu było tak samo.

Siedzi na łóżku, nasłuchuje, czujnie niczym lis. Kiedyś przeczytała, że listy słyszą lecącą wronę z odległości 600 kroków. Sprawdziła sześćset kroków to tyle ile od stodoły do tej gruszy. Nigdy nie udało jej się usłyszeć lotu wrony, choć bardzo się starała.

Zauważyła u siebie również inne cechy lisie, potrafi skradać się cichutko. Kroczek po kroczku, miękko, ledwo widoczna. A kiedy poczuje zagrożenie, ucieka szybko, podobnie jak lisa szybko atakuję swoją ofiarę. Ona nigdy nie atakuje.

Choć czuję w sobie moc morderczego szału. To również przeczytała w podręczniku. Lis zabija ofiarę mimo że nie jest w stanie jej zjeść.

Pokochała lisy miłością wielką. Czasami sobie wyobraża, że w jej żyła płynie lisia krew.  Uwielbia chodzić po lesie i szukać lisich nor. Nie raz próbowała się do nich wcisnąć. Zwinąć w kulkę, przykryć ogonem i  zasnąć snem spokojnym.

Czy o tym właśnie myślała kiedy zasypiała pod gruszą?

Z oddali słyszy krzyk.
Już sobie przypomniała.
Już wie.
Zamyka oczy.
Chce być jak lis.

Tydzień 11!
Zacznijmy od słowa!
#ZOSwarsztaty

Potrzebna
Widziana
Kochana
Dobra
Pożyteczna
Zauważona
Wesoła
Pełna fantazji
W sam raz
Taka jak trzeba
Nic Ci nie brakuje
To, co czujesz jest dobre
To, co czujesz jest prawdą
To, co czujesz jest potrzebne
Masz wszystko, czego potrzebujesz

Możesz:

Się złościć
Krzyczeć
Nie zgadzać się
Mieć swoje zdanie
Kochać
Skakać
Płakać
Ufać
Bawić się w błocie
Dłubać w nosie
Podwijać sukienkę
Pisać pamiętnik i zabierać go tam gdzie chcesz
Mieć kolorowe włosy
Śmiać się w głos
Marzyć
Słuchać serca
Rozmawiać z samą sobą na głos
Stwarzać swoje światy i uznawać je za prawdziwe
Bawić się bez ograniczeń
Biegać wesoło po łące
Spać pod gruszą
Skakać z drzewa

Nikt nie ma prawa:

Popychać Cię
Mówić, że to, co czujesz nie jest prawdą
Zabierać Twoich rzeczy
Dotykać Twojego ciała
Bić
Szturchać
Wymagać rzeczy, które nie są dla dzieci
Przekraczać Twoich granic
Rozkazywać i wymagać
Szantażować i straszyć
Nie wierzyć w Twoje słowo

ufaj, kochaj, czuj, wiesz, skacz, kiedy masz ochotę

Twoja mama, przyjaciółka, babcia, siostra, starsza wersja ciebie, nastolatka, młoda dziewczyna

Tydzień 10!
Zacznijmy od słowa!
#ZOSwarsztaty

Kobieta i mężczyzna pełni świadomi samych siebie czekali na miłość – nie szukali drugiej połówki jabłka, gruszki czy pomarańczy. Widzieli, że wszystko, czego potrzebują mają już w sobie. Druga osoba była częścią czegoś nowego, większego, częścią wspólnego.
Wspierali się wzajemnie i pokochali głęboko.
Bez oczekiwań.
Bez powinności
Bez presji. Miłość była ich naturalnym stanem.

Owa kobieta i ów mężczyzna postanowili powołać do życia nową istotę. Dziecko, które było wyczekiwane, kochane. Dziecko, które miało rosnąć w swoim tempie, w swojej wrażliwości, w pełnej mocy swoich talentów. Dziecko nie musiało uzupełniać braków miłości między rodzicami, brać na siebie odpowiedzialności za sprawy dorosłych.
Było widziane takim, jakim było.
To była dziewczynka. Nie za ładna, nie za brzydka, taka w sam raz. W sam raz taka, jaka powinna być.
Powitał ją uśmiech, oczy pełne miłości i ramiona gotowe do tulenia oraz bronienia.
Dziewczyna od razu poczuła, że nie musi być nikim poza sobą.
Nie musi udawać, że nie czuje, że nie widzi.
Nie musi uciekać, zamykać się w sobie, czy obgryzać paznokci.
Mogła być taka, jaka była.
Wiedziała że była oczekiwana i kochana.

Doskonale wiedziała, że co by nie zrobiła, czego by nie spróbowała, zawsze czekają na nią kochane ramiona rodziców.
Ramiona, które łapały, kiedy spadała, ramiona, które wskazywały kierunek, pokazywały świat, ramiona, które pchały do działania, dodawały odwagi.

Wiedziała, że rodzice wierzą w nią, wierzą i ufają. Wierzą, że jest zdolna do wielkich czynów, czynów wielkich dla niej samej. Przejście przez kłodę nad strumykiem, wejście na drzewo i zeskoczenie z niego.

Mogła zadawać pytania i otrzymywała odpowiedzi. Wierzyła w magię i nie bała się Baby-Jagi. Wiedziała, że dzielnie może maszerować przez świat. Bo świat jest bezpieczny. Rodzice nie projektowali na nią swoich lęków, braków, złości i niechęci. Nie kazali jej wybierać między jednym a drugim. Mówili, że czasami zdarzy jej się przykrość, ktoś ją skrzywdzi, coś nie wyjdzie, przegra w zawodach i że zawsze czekają na nią ich ciepłe ramiona.
Ramiona, w których znajdzie ukojenie i pełne widzenie samej siebie. Jej emocje, przeżycia są akceptowane i uznawane za ważne, bo są jej.

Dziewczyna rosła, zmieniała się w nastolatkę, kobietę. Przeżywała radości i smutki, zachwyt i rozczarowanie, miłość i odrzucenie, wdzięczność i zawód. Całą paletę doznań i uczuć. Całe życie, ze wszelkimi jego przejawami. I zawsze czuła ramiona pełne miłości, które ją otaczają, chronią, wspierają, popychają. Czuła, że ma miejsce, w którym zawsze jest oczekiwana, widziana i kochana.

Tydzień 1!
Warsztaty Zacznijmy od słowa! 
Zadanie: Opisz swoje miejsce
#ZOSwarsztaty

Od jakiegoś czasu chodzą mi również po głowie warsztaty z kreatywnego pisania. Żeby pisać pomimo. Więc kiedy Instagram podpowiedział mi o warsztatach „Zacznijmy od słowa” Klaudyna Maciąg, myślę bierę to.

Zaczynajmy od dlaczego?

• daje mi to ukojenie
• oczyszczam głowę z myśli, które błądzą i obijają się o siebie
• rozwijam swoją kreatywność
• prowadzę dialogi wewnętrzne
• dotykam tego, co boli
• dotykam tego, co naprawdę sprawia mi radość
• pokazuj światu moje myśli
• może to komuś pomoże
• chcę zwrócić na siebie uwagę: Patrzcie ja umiem! Tak to krzyczy moja wewnętrzna dziewczynka!
• chcę pokazać wszystkim nauczycielom, którzy wytykali mi błędy, że pomimo tego można pisać
• cały czas słyszałam „fajnie napisane, ale te błędy…”
• pisanie to też moja ucieczka, wchodzenie do mojego świata
• pisanie uwalnia moje myśli

Dlaczego zapisałam się na warsztaty pisarskie u Klaudyny Maciąg?

• żeby mieć ramy
• to coś, co trzyma rutynę
• pozwala wpaść w cykl regularnego pisania
• sprawdzam jak długo wytrzyma
• sprawdza, czy ktoś będzie to czytał
• sprawdzam, czy to sprawia mi przyjemność
• sprawdzam jak rozwinie się moje pisanie przez rok
• tworzę swego rodzaju dziennik rozwojowy

Czy chcę zarabiać na pisaniu? Na tę chwilę nie, nie ma związanych z tym celów, planów zawodowych. Choć mam rubrykę stałą w Głosie Mordoru. Choć to zupełnie inna historia, którą pewnie opowiem.

Wiem, że pisanie mi pomaga.

Pisanie jest potrzebne, jeżeli prowadzi się swój biznes i udziela w social mediach. To umiejętność, która się przyda w każdej pracy i w każdym etapie życiowym, nawet jeżeli tylko piszemy maile do współpracowników.  To podszepty racjonalnego umysłu.

A umysł artysty mówi: pisz i tyle! Pozwól myślą płynąć.

Tydzień 1!

Dorota